Wat kan het allemaal heel ingewikkeld lijken. Hoe volg je nog de ontwikkelingen in de wereld. Zelfs als je besluit je wereld heel klein te houden loop je op een bepaald moment tegen een gebeurtenis aan die je herinnert aan die grote wereld om je heen en die wil je nu juist vermijden.

Kan het zijn dat de wereld die je wilt vermijden in je hoofd zit, in je bewustzijn? Zou het misschien dan toch waar zijn dat de wereld waar je in wilt leven bepaald wordt door je  eigen gedachten?

Die spirituele wereld waar ik al jaren mee bezig ben, maar waar ik me niet volledig aan wil wagen. Nee, ik durf dat niet, je wordt al gauw een leeghoofd genoemd of een alu-idioot die ze ziet vliegen. Maar eerlijk gezegd geloof ik in die spirituele wereld. Wat is die wereld voor mij ? Dat is dat stemmetje dat met jou communiceert in alle facetten van je dagelijkse bezigheden, jou de weg wijst of juist de pas afsnijdt. En dan die flashbacks die terug verwijzingen naar gebeurtenissen in het verleden. Heb je dat weleens meegemaakt, dat je plotseling in een fractie van een seconde een flits voor ogen krijgt dat gewoon keihard een belevenis is uit je jeugd? Gewoon die ene keer dat je loopt op een open veld, en de school verderop gewoon ziet of aanvoelt en zelfs de geur ruikt van dat grasveld. Ik doe dan alle moeite om dat beeld vast te houden, maar het glipt zo weg. Soms lukt het met een intense aanslag op mijn hersenen, ik denk dat gedeelte dat garant staat voor je geheugen, om het vast te houden en te beleven. Dat wat in dat geheugen zit visualiseer ik op dat moment, ik zie het als een soort vat heel diep waar iets uit te graaien valt. Het vat is diep, leeg, inhoudsloos, vormloos, dimensie loos. Iets ongrijpbaars en zelfs niet te beschrijven. Tegelijkertijd is het zo zwaar, het voelt zwaar alsof het als een soort appendix hangt aan je hoofd, je hart, je binnenste.

Hoe ouder ik word hoe meer ik te maken krijg met dit soort beelden. Ja dat kennen we vast wel allemaal, maar toch is het bijzonder en ook uniek denk ik. Je moet niet in het verleden leven zegt men. Maar mijn wereld zit vol met herinneringen aan het verleden.

En zo oud ben ik nou ook weer niet. Dat mijn oude pa, die al drie-en negentig jaartjes vertoeft op dit gedeelte van het universum, alle oude gebeurtenissen ophaalt bij elk bezoek dat ik aan hem breng dat is geloofwaardig. Maar dat ik met een twee-derde deel van zijn ervaringen meer in het verleden zit dan de gemiddelde zestig plusser, denk ik, dat roept bij mij vragen op.

Eigenlijk niet meer, zeg ik ook heel voorzichtig. Ik begin ervan overtuigd te raken dat alles wat mij is geleerd, misschien wel helemaal niet zo moet. Zo mag je juist wel in het verleden leven. Dat is immers wat jou maakt tot wat je nu denkt te zijn. Ja denkt te zijn, want ook dat is zo’n existentiële vraag waar ik me de laatste tijd aan durf te wagen. Een vorm van to be or not to be. Maar nu even niet. Ik ben nu hier bij dit schrijven en ik ben niet in het verleden. Er zal ongetwijfeld tussen nu en de komende twee drie uren weer zo een moment komen dat ik de geur van die tuin voel prikkelen of dat ik de ambiance van een of andere gebeurtenis levensecht ervaar. Want dat is de frequentie waarmee deze herinneringen zich aandienen.

Er gaat zoveel door mijn hoofd. Ik kan mijn gedachten niet kanaliseren, ik ervaar zoveel elke dag weer, dan weer een herinnering dan weer een lied op de radio dat mij compleet wegvoert naar vervlogen tijden, mijn overleden moeder die in mijn gedachten verschijnt en wie ik zo ongelooflijk mis. De radio, ook zoiets. Waarom heb ik nog een radio, en dan niet een klein bolletje zo groot als een Granny smith, met knopjes zo dun als de kant van een dubbeltje die je dan naar boven of beneden moet aantippen. Ja kom er maar op. Een uitvinding na uren het bolletje bestudeerd te hebben. Geen bol dus maar een doos, een soort schoenendoos, maar dan vierkant met een, jawel, een heuse antenne. Twee grote zilveren vlakken die de boxen voorstellen. Ik noem het een soort doos om het te kunnen omschrijven. Maar kan je je voorstellen dat mijn kleinkinderen de radio duiden op een manier zoals het elke Gen-Z genoot betaamt?
 “Oma wat is dat voor box” op uw tafel? Nou het is geen ideeën box in ieder geval, dat was de enige connectie die ik op dat moment kon maken met het woord box. Daar werd je ook mee doodgegooid de laatste jaren van je arbeidsverleden. Drop het in de box.

‘Dat is een radio, zo heet dat’. “Een radio? Zoiets als Youtube”?